Aleksandra Sumorok

dr Aleksandra Sumorok 

- historyczka sztuki, absolwentka Uniwersytetu Łódzkiego, doktorat obroniła na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej, obecnie pracuje na Akademii Sztuk Pięknych im. W. Strzemińskiego w Łodzi. Zainteresowania badawcze koncentruje wokół architektury i wzornictwa polskiego XX wieku, ze szczególnym uwzględnieniem okresu realizmu socjalistycznego. Autorka monografii pt. Architektura i urbanistyka Łodzi okresu realizmu socjalistycznego, współredaktorka (wraz z T. Załuskim) książki Socrealizmy i modernizacje  oraz autorka artykułów dotyczących złożonej problematyki architektury polskiej l. 40 i 50. XX wieku publikowanych w miesięcznikach i rocznikach polskich i zagranicznych. Zrealizowała grant badawczy NCN poświęcony tematyce polskiego wnętrza reprezentacyjnego z lat 1949-1956. Przygotowuje publikacje dotyczące podsumowania realizowanego przez nią projektu: Socrealizm i socrealizmy. Architektura wnętrz w Polsce 1949-1956 oraz Socrealizm od wnętrza. Architektura wnętrz reprezentacyjnych (1949-1956) oraz książkę (wraz z dr. T. Załuskim) dotyczącą twórczości i działalności Mariana Wimmera, pt Przestrzeń jako tworzywo sztuki.

 Spis ilustracji:

1. Gmach Sądu Okręgowego w Łodzi, Pl. Dąbrowskiego, arch. J. Korski (Kaban), fot. K. Stefański, cyt za: K. Stefański, Lata międzywojenne, w: Modernizm w architekturze Łodzi XX wieku, red. K. Stefański, B. Ciarkowski, Łódź 2018, s. 57.

2. Gmach PZU, al. Kościuszki, arch. W. Ryttel, fot. K. Stefański, cyt za: K. Stefański, Lata międzywojenne, w: Modernizm w architekturze Łodzi XX wieku, red. K. Stefański, B. Ciarkowski, Łódź 2018, s. 78.

3. dawna kamienica Enderów, al. Kościuszki/al. Mickiewicza, arch. P. Lewy, fot. K. Stefański, cyt za: K. Stefański, Lata międzywojenne, w: Modernizm w architekturze Łodzi XX wieku, red. K. Stefański, B. Ciarkowski, Łódź 2018, s. 95.

4. dawna willa M. Neufelda, Plac Komuny Paryskiej, arch. J. Berliner, M. Łęczycki, fot. K. Stefański, cyt za: K. Stefański, Lata międzywojenne, w: Modernizm w architekturze Łodzi XX wieku, red. K. Stefański, B. Ciarkowski, Łódź 2018, s. 99.

5. osiedle społeczne TOR na Marysinie, arch. H. i S. Syrkus, fot. K. Stefański, cyt za: K. Stefański, Lata międzywojenne, w: Modernizm w architekturze Łodzi XX wieku, red. K. Stefański, B. Ciarkowski, Łódź 2018, s. 111.

6. osiedle im. J. Monwiłła –Mireckiego, ul. Srebrzyńska/Jarzynowa/al. Unii Lubelskiej, cyt za: J. Olenderek, Łódzki modernizm i inne nurty przedwojennego budowania, t. 2., s. 37

7. dawana kamienica Sztajnsznajdów, ul. Uniwersytecka, arch. R. Sunderland, cyt za: J. Olenderek, Łódzki modernizm i inne nurty przedwojennego budowania, t. 2., s. 105

8. Dom mieszkalny dla pracowników Banku Polskiego w Łodzi, ul. Wierzbowa, arch. S. Filasiewicz, W. Boldrett, cyt za: J. Olenderek, Łódzki modernizm i inne nurty przedwojennego budowania, t. 2, s. 107.

Miniaturka portretowa na podstronie "Prelegenci" - printscreen/google.pl/polityka.pl

 

Jacek Friedrich
Kazimierz Butelski
Aleksandra Sumorok
Michał Pszczółkowski
Robert Hirsch
Przemysław Górski
Hubert Bilewicz
dr inż. arch. Wojciech Niebrzydowski
Grzegorz Mika
Mirosław Studniak
Tomasz Grzybowski
Martyna Regent

  • prelegentka IX Weekendu Architektury w Gdyni
  • Archi Prelekcje 25 sierpnia 2019 r., Konsulat Kultury
  • tytuł wystąpienia - Modernizm w Łodzi. Triumf nowoczesnej architektury

konspekt wystąpienia:

Modernizm w Łodzi. Triumf nowoczesnej architektury 

Łódź najczęściej jest kojarzona jako miasto przemysłowe, wypełnione postindustrialnym dziedzictwem XIX wieku. Stereotypowe wyobrażenia dotyczą także okresu nieco późniejszego, związanego z działalnością artystów awangardowych takich jak: Władysław Strzemiński czy Katarzyna Kobro. Dlatego też proponuję poszerzenie pola widzenia tego miasta. Zwrócę więc uwagę na mniej znaną i rozpoznaną, a niezwykle ciekawą i zróżnicowaną architekturę Łodzi okresu międzywojennego. Łódź, jedno z największych miast w II Rzeczpospolitej, przeżywała dynamiczne przeobrażenia mające doprowadzić do ukształtowania nowoczesnego ośrodka co pociągało za sobą konieczność wznoszenia gmachów i zespołów mieszkaniowych nowoczesnego typu.

Proponuję spojrzeć na łódzki modernizm – architektury użyteczności publicznej (instytucje publiczne i szkoły) oraz mieszkaniowej („luksusowe kamienice” i osiedla społeczne) nie tylko/tyle w porządku stylistycznym, ale także bardziej kontekstualnym, związanym z przed i powojenną modernizacją państwa i społeczeństwa.